Nunha ocasión lin: "Unha mala herba é unha planta cuias virtudes aínda non foron descubertas...”. Tan solemne afirmación espertou na miña testa inquietude e ganas de coñecer o por que diso. Así, no marco dos meus cabais, tratei de aplicalo ao que no meu arredor atopei e, entre a lixeireza das miñas lembranzas, vexo a miña nai apañar unhas herbas que empregaría para elaborar ungüentos con fins medicinais aplicables para sandar certas doenzas.
Ante tal inquedanza e desexoso por descubrir novos camiños na miña profesión culinaria, comecei a divagar e a investigar as posibilidades culinarias da devandita planta parente doutras urticáceas.
Así, identifiquei a Urtica dioica e descubrín a súa dimensión medicinal, o mellor en tempos, excusa para o seu consumo, o par do seu valor nutricional, polo que me atrevo a sinalar que con ela non só saciamos o apetito, senón que consumimos saúde.
Xenerosa a natureza, que deixa gozar das bondades desta planta, logo de tratamento térmico para eliminar esa condición urticante que me fai fuxir dela.Se me apuran e me piden describila dende o prato, sinalaría unha sensación agradable no padal cando a degusto. Sensible e delicada a súa textura, tenra en mastigación, con aroma lixeiramente refrescante ao seu paso polas papilas gustativas e regusto propio e persoal. Busco, entón, un xeito de desposala con outros ingredientes da química culinaria na procura dun casamento equilibrado e xusto, con méritos nutricionais, palativa e gustativamente capaz de ser recoñecido polo padal máis escéptico.
Como materia prima da mestura culinaria, pódoa empregar seca. Despois duns días de aireo á sombra, a folla perde case a totalidade do seu contido acuoso, o que supón un bo método de conservación.
En fresco, despois dunha lixeira preelaboración de selección e lavado das súas corazoadas follas, procedo o seu branquexado introducíndoas en auga fervendo cun chisco de sal e posteriormente refréscoas para manter a súa verde clorofila. Aproveito esa auga como ingrediente principal ou secundario dunha interpretación culinaria de sorbetes, purés ou cremas.
A despensa pode almacenar tamén folla de Estruga esterilizada, é dicir, despois de cultivada ou recollida, enlata ou enfrascada, lista para a súa utilización tanto en cociña doce como salgada.
Analizada esta materia prima en termos culinarios, no laboratorio da miña cociña descubrina ingrediente de primeiros pratos, onde se podería recoñecer a sopa de estrugas,potaxes e caldeiradas, enriquecedora de pasta de ovo fresca, marida noutros preparados, completando o valor de pratos e elevando a condición do conxunto, a saber, revoltos de estrugas con outros xéneros (gambas, xamón), tortilla natural enrolada, ingrediente de salsas e outros acompañamentos en pratos de caza, En pan, fágoa ingrediente de pizzas de índole vexetariana, onde se admite outros vexetais. Complemento da farsa dunha empanada. Ingrediente en potaxe e caldeiradas.Condimentos de carne inclúese non só pola contribución xaspeada de cor, senón pola persoalización que lle otorga.
Resulta nominativo na elaboración de diversas sobremesas, en especial as xeadas, con textura espesa, sabor doce e retropaladar timidamente mentolado e refrescante, propio e persistente, aínda que moi persoal. Así mesmo, personaliza cremas pasteleiras tornada pasta, escumas ou estructuras alveolares co uso de xelatina en sifón.
Ao tempo que satisfago curiosidades dou paz a miña inquietude culinaria. Así, no meu idilio conclúeo co engadir Estrugas a unha receita estoulle agregando salubridade ao prato e loito por procurar un ingrediente de calidade e poder ofrecerllo a quen lle aproveite.
